Vertaald door: Peter Bergsma
Gebonden | 240 blz. | € 19,90
ISBN 978 90 5936 009 9

Deze titel is in nieuwe midprice editie leverbaar
 
- Titelpagina
- Leesfragment
- Recensies
 

Wachten op de barbaren (2002)

'Een haarscherp portret van de ongewone kanten van een gewone man.' - The New York Times

'Via zijn hoofdpersoon probeert Coetzee iets te zeggen over Zuid-Afrika, waar zelfs de meest welwillende liberale blanken, hoe dan ook, deel uitmaken van het in 1980 nog volop bestaande apartheidssysteem. Dat elementaire gegeven zegt meer dan elke morele intentie. Bijna twintig jaar later, in In ongenade, zal Coetzee laten zien welke spijkerharde consequentie daaruit, voor de blanken die na de apartheid in Zuid-Afrika willen blijven, zou kunnen voortvloeien: een moedwillig aanvaarden van totale vernedering. Ook in Wachten op de barbaren wordt de 'in ongenade' gevallen magistraat tot op het bot vernederd. Maar wat bij hem het gevolg is van verzet, heeft bij vader en dochter Lurie, de hoofdpersonen van In ongenade, juist alles te maken met een afzien van verzet. Het onderscheid laat zich verklaren door het verschil in tijd: vóór of na het einde van de apartheid. Niet door een verschil of verandering in de blik van de schrijver, want die is - meedogend en tegelijk nietsontziend - in beide romans even indrukwekkend.' - Arnold Heumakers in NRC Handelsblad

'Een beetje barbaar weet dat er op hem gewacht wordt. Hij stelt zijn komst uit. Hij richt zijn paard een tegengestelde richting op en verdwijnt spoorslags uit het zicht dat hij nog maar net betreden heeft. Hij kijkt niet om. Hij weet dat zijn opponenten hun daden op hem afstemmen. Hij heeft – een eerste, symbolische overwinning – niet eens een naam voor hen: hij is de Barbaar, zij zijn de anderen, de gewonen, de onzekeren.
En het is die onzekerheid, weet hij, die hem uiteindelijk zal doen zegevieren. De anderen aarzelen, richten wachtposten in, bespreken zijn komst en zijn wegblijven, zijn woeste uiterlijk, zijn gewoonten, die ze maar nauwelijks begrijpen, alles, van het grootste tot het kleinste. Na enige tijd gaan ze romans en gedichten schrijven, en dan, weet de Barbaar, zijn ze op hun zwakst. Ze gaan twijfelen aan zichzelf, aan de verschillen tussen henzelf en de Barbaren, aan het bestaan zelfs van hun mysterieuze tegenpolen. Met een beetje geluk, grinnikt de Barbaar, gaan ze zelfs aan hun eigen bestaan twijfelen – het zijn rare jongens, de anderen.
Ze verzwakken met de dag, en het is vaak niet eens nodig om te verschijnen. De boel stort vanzelf in. Het is dan tijd om zich te vestigen, om zelf een rijk te stichten, aan de rand waarvan na verloop van tijd nomaden en wilden zullen verschijnen, primitief, dreigend, onbekend.'
Mark Boog over Wachten op de barbaren tijdens het Coetzee-festival

‘J.M. Coetzee vertelt in een sobere stijl, waardoor het verhaal je des te meer bij de keel grijpt.’ – NBD|Biblion

Recensie op HotelBoekenlust.nl

Recensie op Humo.be

 
 

 
copyright (c) 2016 Uitgeverij Cossee - www.cossee.com
 
 
 
Naar Cossee.com