Vertaald door: Peter Bergsma
en Irving Pardoen
Gebonden | 224 blz. | € 19,95
ISBN 978 90 5936 026 5

Koop of bestel het boek bij
uw plaatselijke boekhandel
of bestel via
onze webshop


Elizabeth Costello - luisterboek

 
- Titelpagina
- Leesfragment
- Recensies
 

Elizabeth Costello (2003)

Realisme

In de eerste plaats staan we voor de vraag hoe te beginnen, namelijk hoe ons te verplaatsen van de plek waar we ons bevinden en die vooralsnog nergens is, naar de andere oever. Het is een eenvoudig overbruggingsprobleem, een kwestie van een brug slaan. Mensen lossen dagelijks zulke problemen op. Ze lossen ze op, en als ze dat gedaan hebben, leven ze gewoon verder.

Laten we aannemen dat dit hoe dan ook gelukt is. Laten we aannemen dat de brug is gebouwd en dat we hem zijn overgestoken, dat we hem uit onze gedachten kunnen zetten. We hebben het gebied waar we waren, achter ons gelaten. We zijn aan de overkant, waar we willen zijn.

Elizabeth Costello is een schrijfster die in 1928 geboren is, zodat ze zesenzestig is, bijna zevenenzestig. Ze heeft negen romans geschreven, twee dichtbundels, een boek over vogels en heel veel journalistiek werk. Van origine is ze Australische. Ze is in Melbourne geboren en woont daar nog steeds, hoewel ze van 1953 tot 1963 in het buitenland heeft gewoond, in Engeland en Frankrijk. Ze is twee keer getrouwd geweest. Ze heeft twee kinderen, uit elk huwelijk één.

Elizabeth Costello vestigde haar naam met haar vierde roman, The House on Eccles Street (1969), waarin de hoofdpersoon Marion Bloom is, de vrouw van Leopold Bloom, die de hoodfiguur is in een andere roman, Ulysses (1922) van James Joyce. In de voorbije tien jaar is er rond haar werk een kleine kritisch-wetenschappelijke kring ontstaan. Er is zelfs een Elizabeth Costello Society, gevestigd in Albuquerque, New Mexico, die een kwartaaltijdschrift uitgeeft, de Elizabeth Costello Newsletter.

In het voorjaar van 1995 reisde, of reist (vanaf hier de tegenwoordige tijd), Elizabeth Costello naar Williamstown, Pennsylvania, naar Altona College, om de Stowe Award in ontvangst te nemen. De prijs wordt om het jaar toegekend aan een belangrijke auteur van wereldfaam, die gekozen wordt door een jury van critici en schrijvers. Hij bestaat uit een geldbedrag van vijftigduizend dollar, afkomstig uit een legaat van de familie Stowe, en een gouden erepenning. Het is een van de grootste literaire prijzen in de Verenigde Staten.

Op haar reis naar Pennsylvania wordt Elizabeth Costello (Costello is haar meisjesnaam) vergezeld door haar zoon John. John heeft een baan als docent natuurkunde en sterrenkunde aan een universiteit in Massachusetts, maar is om privéredenen dit jaar met verlof. Elizabeth is inmiddels een beetje fragiel; zonder de hulp van haar zoon zou ze deze zware reis naar de andere kant van de aarde niet hebben ondernomen.

We slaan een stuk over. Ze zijn in Williamstown aangekomen en naar hun hotel vervoerd, een verrassend groot gebouw voor een kleine stad, hoog en zeshoekig, een en al donker marmer buiten, kristal en spiegels binnen. In haar kamer vindt een dialoog plaats.
   'Zul je je hier op je gemak voelen?' vraagt de zoon.
   'O, vast en zeker,' antwoordt ze. De kamer ligt op de twaalfde verdieping en biedt uitzicht op een golfbaan met beboste heuvels erachter.
   'Waarom ga je dan niet even rusten? Om halfzeven komen ze ons halen. Ik geef je een paar minuten daarvoor wel een seintje.'
   Hij wil weggaan. Zij neemt het woord.
   'John, wat willen ze precies van me?'
   'Vanavond? Niks. Er is alleen een diner met de leden van de jury. We zullen zorgen dat het geen ellenlange avond wordt. Ik zal zeggen dat je moe bent.'
   'En morgen?'
   'Morgen, dat is een ander verhaal. Morgen zul je ertegenaan moeten, vrees ik.'
   'Ik weet niet meer waarom ik me heb laten overhalen hiernaartoe te gaan. Het is een heel gedoe dat je je op je hals haalt, en waarvoor? Ik had ze moeten vragen de plechtigheid te laten voor wat die is en me de cheque op te sturen.'
   Nu, met deze lange vlucht achter de rug, wordt duidelijk dat ze op leeftijd raakt. Ze heeft nooit aandacht aan haar uiterlijk besteed, dat hoefde nooit; nu is het haar aan te zien. Oud en vermoeid is ze.
   'Zo werkt het jammer genoeg niet, moeder. Als je het geld aanneemt, moet je de hele voorstelling uitzitten.'

 
 

 
copyright (c) 2016 Uitgeverij Cossee - www.cossee.com
 
 
 
Naar Cossee.com