Vertaald door: Joop van Helmond en Frans van der Wiel
Gebonden | 112 blz. | € 12,90
ISBN 978 90 5936 235 2
Deze titel is uitverkocht
 
- Titelpagina
- Leesfragment
- Recensies
 

Dierenleven (2001)

De filosofen en de dieren

Hij staat bij de uitgang te wachten als haar vlucht binnenkomt. Er zijn twee jaar verstreken sinds hij zijn moeder voor het laatst heeft gezien: onwillekeurig schrikt hij dat ze zo oud is geworden. Haar haar, waarin grijze pieken zaten, is nu helemaal wit; haar schouders zijn gekromd; haar vlees is slap geworden. Ze zijn nooit een uitbundige familie geweest.

Een omarming, een paar gemompelde woorden en de begroeting is afgehandeld. Zwijgend volgen ze de stroom reizigers naar de bagagehal, halen haar koffer op en vangen de anderhalf uur durende autorit aan.
‘Een lange vlucht,’ merkt hij op. ‘Je zult wel doodmoe zijn.’
‘Ik zou zo kunnen slapen,’ zegt ze, en inderdaad valt ze onderweg even in slaap, met haar hoofd tegen het raam gezakt.

Om zes uur, bij invallend donker, stoppen ze voor zijn huis in de voorstad Waltham. Zijn vrouw Norma en de kinderen verschijnen op de veranda. In een demonstratie van genegenheid, die haar grote moeite moet kosten, spreidt Norma haar armen uit en zegt: ‘Elizabeth!’ De twee vrouwen omhelzen elkaar; daarna volgen de kinderen haar voorbeeld, welopgevoed, meer ingehouden.

Elizabeth Costello de romanschrijfster zal tijdens haar driedaagse bezoek aan de universiteit van Appleton bij hen logeren. Hij ziet tegen die paar dagen op. Zijn vrouw en zijn moeder kunnen niet met elkaar overweg. Het zou beter zijn als ze in een hotel logeerde, maar hij kan zich er niet toe brengen dat voor te stellen. De vijandelijkheden worden bijna onmiddellijk hervat. Norma heeft een licht avondmaal klaargemaakt. Zijn moeder ziet dat er maar voor drie is gedekt.

‘Eten de kinderen niet met ons mee?’ vraagt ze.
‘Nee,’ zegt Norma, ‘die eten in de speelkamer.’
‘Waarom?’ De vraag is overbodig, want ze kent het antwoord. De kinderen eten apart omdat Elizabeth niet graag vlees op tafel ziet, terwijl Norma weigert de eetgewoonten van de kinderen te veranderen ter wille van wat ze ‘je moeders overgevoeligheden’ noemt.
‘Waarom?’ vraagt Elizabeth nog eens.
Norma werpt hem een nijdige blik toe. Hij zucht.
‘Moe - der,’ zegt hij, ‘de kinderen krijgen vanavond kip, dat is de enige reden.’
‘O,’ zegt ze. ‘Vandaar.’

Zijn moeder is door de universiteit van Appleton, waar haar zoon John hoofddocent natuur- en sterrenkunde is, uitgenodigd om de jaarlijkse Gates-lezing te houden en een gastcollege te geven voor de studenten letterkunde. Omdat Costello de meisjesnaam van zijn moeder is en hij nooit enige reden heeft gezien zijn relatie tot haar aan de grote klok te hangen, was het ten tijde van de uitnodiging niet bekend dat Elizabeth Costello, de Australische schrijfster, familie had in de Appleton-gemeenschap.

Hij had die stand van zaken liever zo gehouden.
 
 

 
copyright (c) 2016 Uitgeverij Cossee - www.cossee.com
 
 
 
Naar Cossee.com